Οι καιροί αλλάζουν, ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα, αλλά κάποια πράγματα αν δεν τα βιάζεις τελικά έρχονται από μόνα τους.Ωραίο είναι αυτό που ήρθε γιατί ήταν η ώρα του, γι’ αυτό είναι ωραίο.Δεν είναι αυτό που δεν άργησε, δεν είναι το επίκαιρο και το έγκαιρο.Ωραίο είναι αυτό που ήρθε.Οπότε σύμφωνα με αυτήν την θεωρία όλα είναι ωραία. Και θα μου πεις “🤨 και είναι ωραίο αυτό τώρα;” Ε, τι να πω, αυτό μου ήρθε.😊Σε έναν καιρό που η ταχύτητα αναζητά το επόμενο της θύμα στο καζάνι της επικαιρότητας όπου η μουσική, οι ειδήσεις, η κωμωδία και η κτηνωδία, η μόδα και το κουτσομπολιό παρακαλάνε για ένα κομμάτι της προσοχής σου, εγώ παρακαλούσα για ανάπαυση.Σε αυτήν την παύση μου ήρθε αυτό το τραγούδι από τον Γιάννη και Χάρη Μιχαηλίδη (a.k.a. ΔΡΑΜΑΜΊΝΗ).Χωρίς περίπλοκες ενορχηστρώσεις, χωρίς μεγάλες κορόνες, χωρίς καν μετρονόμο.Μια κιθάρα και μια φωνή.Και ήτανε ωραίο, τόσο ωραίο… “τι ωραίο”. Μέσα από τη συμμετρική πρόσοψη ενός αθηναϊκού νεοκλασικού κτιρίου, παρακολουθούμε τον κύκλο ζωής μιας οικογένειας σε ένα αδιάκοπο μονοπλάνο. Ο χρόνος δεν κυλάει γραμμικά, αλλά “οριζόντια” και “κάθετα” στα φωτισμένα παράθυρα. Βλέπουμε τρεις διαφορετικές ηλικιακές φάσεις του ίδιου ζευγαριού να εκτυλίσσονται σχεδόν ταυτόχρονα. Από τον ενθουσιασμό του αρραβώνα, στην πατρότητα και τις εντάσεις του χωρισμού, μέχρι τη λήθη της άνοιας και την τελική, συγκινητική επιστροφή-λύτρωση.Στον δρόμο, ο Πάνος Μουζουράκης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός σουρεαλιστικού “Μαέστρου”, καθοδηγώντας τα φώτα, τον χρόνο και τα συναισθήματα. Η ιστορία ξεκινά με τον νεαρό άντρα να γονατίζει για να προσφέρει το δαχτυλίδι, και τελειώνει δεκαετίες μετά, με τον ίδιο άντρα να γονατίζει ξανά μπροστά στη γυναίκα του που πάσχει από άνοια, πιάνοντας το ίδιο χέρι με το ίδιο δαχτυλίδι. Μια ωδή στην παντοτινή αγάπη και τη μνήμη.
Δείτε το Official Music Video στο YouTube: